ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (3)

Τα χαρακτηριστικά του υπαρκτού πολιτικού συστήματος

Η γενικευμένη χρήση της απάτης από τους φορείς της εξουσίας/κόμματα

Η έννοια της απάτης στην πολιτική αφορά μια ψευδή αναπαράσταση των γεγονότων ή μια απόκρυψη των αληθινών γεγονότων.

Η χρήση της απάτης χαρακτηρίζει τα υφιστάμενα προ-αντιπροσωπευτικά  πολιτικά συστήματα και στηρίζεται στην αποδοχή της θέσης ότι οι πολιτικοί είναι οι ειδικοί και γνωρίζουν και ο λαός/όχλος/μάζα είναι άσχετοι και ανίκανοι. Οι ειδικοί αξαπατούν τους άσχετους που ούτως ή άλλως –κατά την άποψή τους – δεν μπορούν να καταλάβουν τα υψηλά νοήματα της πολιτικής.

Η χρήση της απάτης από τους πολιτικούς αποτελεί εγγενές στοχείο του συστήματος, αφού η νομιμoποίησή τους στην κρατική εξουσία απαιτεί την ψήφο του πολίτη. Μέσω της απάτης προσπαθούν να αποκρύψουν τα πραγματικά γεγονότα, ώστε να μην μπορέσει ο πολίτης να εκφράσει την πραγματική του βούληση και, έτσι, να υφαρπάσουν την ψήφο του.

Συνοδοιπόροι των πολιτικών στη χρήση της απάτης είναι τα ΜΜΕ (καναλάρχες και δημοσιογράφοι), τα οποία αποτελούν ουσιαστικά φορέα της πολιτικής με εξωθεσμικό χαρακτήρα.

Χρακτηριστικές περιπτώσεις χρήσης της απάτης στο υφιστάμενο σύστημα είναι:

• Προεκλογικά προγράμματα

Αν τα προεκλογικά προγράμματα θεωρούνται ένα συμβόλαιο εμπιστοσύνης του ψηφοφόρου προς τον πολιτικό, τότε το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η εξαπάτηση του ψηφοφόρου. Αυτή η εξαπάτηση μπορεί να πάρει τη μορφή:

-άλλα υποστηρίζει προεκλογικά και άλλα πράττει μετεκλογικά

-μη υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων

-χρήση νεφελώδους λεξιλογίου για πολλαπλές ερμηνείες

Σημαντική παράμετρος που υποβοηθά τη χρήση της απάτης είναι η πενταετής διάρκεια της θητείας των αξιωματούχων. Στο διάστημα των πέντε χρόνων παρέχεται η δυνατότητα στον πολιτικό να μεταθέτει σε επόμενο χρόνο την υλοποίηση των προεκλογικών  θέσεών του και παράλληλα στον ψηφοφόρο να περιπέσει στη λήθη.

• Έλλειψη διαφάνειας

Η έλλειψη διαφάνειας ουσιαστικά παρεμποδίζει τον πολίτη να διαμορφώσει άποψη για τα πραγματικά γεγονότα.

Το υπαρκτό σύστημα έχοντας μεταφέρει την πολιτική εκτός των επίσημων θεσμών, είναι φυσικό να λειτουργεί στο παρασκήνιο με πρωταγωνιστές τα κόμματα, τα ΜΜΕ και τους συνομιλητές -φορείς της οικονομικής δύναμης.

Η γιγάντωση του παρασκηνίου ουσιαστικά ακυρώνει προκαταβολικά κάθε δυνατότητα διαφάνειας.

Η α-διαφάνεια παίρνει τη μορφή της μη ενημέρωσης για τις διαδικασίες, της ελλιπούς ενημέρωσης, της ενημέρωσης με απόκρυψη του σκοπού ή της καθόλου ενημέρωσης  με επίκληση  του δημόσιου/εθνικού συμφέροντος. 

• Εθνικό , κρατικό, δημόσιο, γενικό  συμφέρον

Η πιο συνηθισμένη μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας είναι η επίκληση από τους πολιτικούς και άλλους «λόγων δημοσίου, εθνικού συμφέροντος». Πίσω από αυτή την επίκληση συνήθως κρύβονται συμφέροντα ατομικά, μερικά, κομματικά, οικονομικά,κλπ. Αυτή η επίκληση, δηλαδή, γίνεται όταν οι αποφάσεις στρέφονται εναντίον της κοινωνίας. Έτσι, με την επίκληση άλλων συμφερόντων, εκτός από το κοινωνικό, καθίσταται δυνατόν για τους πολιτικούς να εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Το υφιστάμενο προ-αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα παρέχει τη δυνατότητα στους πολιτικούς να εξαπατούν τους πολίτες με ποικίλες μεθόδους.

Διαφθορά

Ανάγεται στην ιδιοποίηση της πολιτικής, και ειδικότερα της οικονομικής πτυχής του κράτους. Η διαφθορά εντοπίζονται εκεί όπου ο κάτοχος της πολιτικής λειτουργίας είναι άλλος από τον εντολέα και δικαιούχο του πολιτικού προϊόντος. Ο κάτοχος της πολιτικής οικειοποιείται μέρος του δημόσιου αγαθού ή το διαχειρίζεται κατά τρόπο καταχρηστικό.

Επομένως, η διαφθορά άπτεται μιας καταστρατήγησης της εντολής του πολίτη- ψηφοφόρου προς τον εντολοδόχο-πολιτικό.Το ζήτημα είναι πώς θα συγκροτηθεί το κανονιστικό πλαίσιο προκειμένου να αποτραπεί η αυτονόμηση του πολιτικού και τελικά πώς θα ελεγχεί η αποκλίνουσα συμπεριφορά του ή ποιες δικλείδες ασφαλείας έχει το σύστημα ώστε να αποτρέπονται τα φαινόμενα  διαφθοράς.

Σήμερα συμπίπτει στα πλαίσια του κράτους ο ρόλος του ελεγκτή και του ελεγχόμενου δημιουργώντας μια κατάσταση για εκκόλαψη του θερμοκηπίου  της διαφθοράς.

Περιπτώσεις εξώφθαλμης διαφθοράς μέ την έννοια της κατάχρησης εξουσίας για ίδιον όφελος ή σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος:

• Υπέρμετρες απολαβές από το δημόσιο ταμείο των αξιωματούχων
• Ποικίλα προνόμια
• Χορηγίες προς τα κόμματα και άλλες προσκείμενες οργανώσεις
• Διαπλοκή με ιδιωτικά συμφέροντα -μίζες
• Πελατειακές σχέσεις

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:Η διαφθορά είναι εγγενές στοχείο του συστήματος εφόσον οι πολιτικοί διαχειρίζονται εν λευκώ κάτι που δεν τους ανήκει και το ιδιοποιούνται.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (2)

Τα χαρακτηριστικά του υπαρκτού πολιτικού συστήματος

Το προ-αντιπροσωπευτικό  ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα με τη μορφή της κομματοκρατίας στη εξελικτική του πορεία απέκτησε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά, τα οποία και σηματοδοτούν και τη μελλοντική του πορεία.

Η κατάργηση της έννομης τάξης από το κόμμα

Η υποταγή της πολιτικής εξουσίας του κράτους στις ανάγκες των φορέων που μονοπωλούν την εξουσία, δηλαδή των κομμάτων, ουσιαστικά ανέτρεψε ποικιλότροπα την υφιστάμενη συνταγματική τάξη.Για παράδειγμα:

α) Η λεγόμενη διάκριση των εξουσιών του κράτους –νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική- που εφευρέθηκε για να αποφευχθεί η υπερβολική συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του ενός με αρνητικά αποτελέσματα για την ελευθερία των μελών της κοινωνίας, ουσιαστικά είναι άνευ περιεχόμενου. Το κόμμα έχει ενοποιήσει την κρατική εξουσία, αφού το ίδιο κόμμα κυβερνά και το ίδιο ελέγχει. Η δικαστική εξουσία ως διοικητικός μηχανισμός του κράτους – όχι πολιτικός – εύκολα ελέγχεται.

β)Απόρροια του πιο πάνω είναι το γεγονός ότι ενώ τυπικά το σύνταγμα είναι προεδρικό, στην πράξη λειτουργεί ως κοινοβουλευτικό. Γι αυτό ακριβώς το λόγο και εμφανίζονται τα κόμματα ως κυβερνώντα, συγκυβερνώντα κλπ..

γ)Οι νόμοι ερμηνεύονται κατά το δοκούν  ή ψηφίζονται  νόμοι ανεφάρμοστοι ή παρεμποδίζεται η εφαρμογής τους (πόθεν έσχες των πολιτικών, ασυμβίβαστο πολιτικών, διορισμός συνταξιούχων, νόμος για το ρουσφέτι).

δ)Η υποταγή του συντάγματος στις κομματικές ανάγκες επιβεβαιώνεται και από την υφιστάμενη προνομιακή μεταχείριση των αρχηγών των κομμάτων να εξαιρούνται της εκλογής από τους πολίτες για το αξίωμα του βουλευτή. Αν κάποιος κρίνεται από μια μερίδα πολιτών ότι είναι κατάλληλος για αρχηγός ενός κόμματος, αυτό δεν υποδηλώνει αυτομάτως ότι κρίνεται και από την κοινωνία ως κατάλληλος για το αξίωμα του βουλευτή. Η εξαίρεση από την εκλογή των αρχηγών των κομμάτων είναι αντισυνταγματική, αφού θέτει σε προνομιακή θέση ένα άτομο, ανεξάρτητα αν αυτό εγκρίνεται από την κοινωνία. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο νομιμοποιείται σε δημόσιο αξίωμα από τη μερίδα των πολιτών – κόμμα  και όχι από το σύνολο των πολιτών. Άρα καταλαμβάνοντας μια θέση ουσιαστικά είναι υπόλογος όχι στην κοινωνία αλλά στο κόμμα , δεν είναι εντολοδόχος της κοινωνίας αλλά του κόμματος.

ε)Η ανατροπή της έννομης τάξης από τα κόμματα επεκτείνεται και στο θέμα της λεγόμενης ασυλίας των πολιτικών, δηλαδή της απάιτησης τους να τίθενται υπεράνω του νόμου. Και ενώ στο υφιστάμενο σύνταγμα δεν προβλέπεται ασυλία για αστικά και ποινικά αδικήματα για κανένα εκλεγμένο αξιωματούχο του κράτους, η συνταγματική τάξη  έχει ανατραπεί με επιμονή των κομμάτων και τις ευλογίες του Γενικού Εισαγγελέα, και έτσι απέκτησαν ντε φάκτο ασυλία ο πρόεδρος και οι βουλευτές για αστικά και ποινικά αδικήματα ή τίθενται υπεράνω του νόμου ελέω θεού ή ιδίου συμφέροντος.

Η ασυλία των βουλευτών για αστικά και ποινικά αδικήματα καταργεί κάθε έννοια ισονομίας  και κράτους δικαίου  και επαναφέρει το θεσμό των προνομίων της παλαιάς δεσποτείας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1ο :Τα κόμματα έχουν επιβάλει παράνομα την ασυλία των εκλεγμένων αξιωματούχων για αστικά και ποινικά αδικήματα και μάλιστα με τις ευλογίες ενός διορισμένου ανεξάρτητου αξιωματούχου, του Γενικού Εισαγγελέα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2ο :Τα κόμματα έχουν ανατρέψει ελέω θεού την υφιστάμενη έννομη συνταγματική τάξη και έχουν υποτάξει την κρατική εξουσία – κάτι που δεν τους ανήκει –στις δικές τους ανάγκες.

Το γεγονός ότι έχει ανατραπεί από τα ολιγαρχικά κόμματα η έννομη τάξη επιβεβαιώνεται καθημερινά από το γεγονός ότι επέβαλαν την «αυτο-ρύθμισή τους».  Δηλαδή, στην περίπτωσή τους δεν ισχύει ο νόμος, αλλά οι επιλογές τους στηρίζονται αποκλειστικά στη δική τους βούληση ως ξεχωριστής οντότητας από το κράτος δικαίου. Έτσι, στην υφιστάμενη πολιτική πραγματικότητα η μεν κοινωνία ετερο-ρυθμίζεται με βάση τους νόμους που ψηφίζουν τα κόμματα, ενώ για τα ίδια δεν ισχύει κανένας νόμος, γιατί αποφάσισαν ελέω θεού να αυτο-ρυθμίζονται!!! Το αποτέλεσμα είναι η επικράτηση μιας γενικευμένης ανομίας, αφού τα κόμματα επέλεξαν να επικρατήσει ο νόμος της δύναμης ή ο νόμος της ζούγκλας.

Η πολιτική ασυλία

Οι πολιτικοί θεωρούν ότι για τις πράξεις τους ή παραλείψεις τους κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους δεν υπέχουν πολιτική ευθύνη. Δηλαδή αυτο-ρυθμίζονται και αυτο-αναγορεύονται ως πολιτικά ανεύθυνοι και απαραβίαστοι κατά το πρότυπό τους , τον απόλυτο μονάρχη. Και ενώ το ατομικό έγκλημα τιμωρείται, το πολιτικό έγκλημα που προκαλεί βλάβη σε πολλούς και είναι πολύ χειρότερο, δεν τιμωρείται.

Η πολιτική ασυλία είναι το εκκολαπτήριο της ανομίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής. Είναι η αιτία της ατιμωρησίας για τα  πολιτικά εγκλήματα που διαπράττουν οι «εκλεγμένοι αντιπρόσωποι»  σε βάρος της κυπριακής κοινωνίας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Πολιτική ευθύνη και πολιτικό δίκαιο στην Κύπρο δεν υπάρχουν θεσμοθετημένα με αποτέλεσμα τη διαφθορά και την ανευθυνότητα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΚΚΟΛΑΠΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ, ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ, ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (1)

Το  είδος του πολιτεύματος σήμερα στην Κύπρο

Το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο εμφανίζεται με μια ποικιλία προσδιορισμών: δημοκρατία, προεδρική δημοκρατία,  έμμεση δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, συνταγματική δημοκρατία, διαβουλευτική δημοκρατία, συμμετοχική δημοκρατία. Θεωρείται αυτονόητο ότι το πολίτευμα είναι δημοκρατία και κάθε φορά προστίθεται  και ένας προσδιορισμός. Όμως, κανένας δεν αιτιολογεί αυτούς τους όρους με βάση κάποια καθολικά κριτήρια με τα οποία θα υποβαλλόταν και το υπαρκτό πολιτικό σύστημα σε αξιολόγηση. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι επιστήμονες κάνουν, δηλαδή, το αυτονόητο.  Ή μας λένε: «είναι δημοκρατια και πάει, τέλειωσε»! Αυτές οι προσεγγίσεις στερούνται λογικής βάσης. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει πολίτευμα με το όνομα «αντιπροσωπευτική δημοκρατία». Είναι δύο διαφορετικοί τύποι πολιτευμάτων όπου στο μεν πρώτο αποφασίζουν οι αντιπρόσωποι (= οι λίγοι) στο δε άλλο αποφάσιζει ο δήμος (=οι πολλοί)!

Το πολιτικό σύστημα σήμερα στην Κύπρο είναι προ-αντιπροσωπευτικό. Δηλαδή, οι πολίτες νομιμοποιούν ένα πρόσωπο στην εξουσία του κράτους αλλά και του εκχωρούν ολοκληρωτικά την πολιτική αρμοδιότητα. Ο πολίτης –ψηφοφόρος αναμένει ότι ο πολιτικός θα δράσει προς όφελος του, αλλά αυτό δεν κατοχυρώνεται. Η αιτία είναι γιατί ο πολίτης δεν έχει δικαίωμα να ελέγχει και να τιμωρεί αυτούς που επέλεξε να αποφασίζουν για δικό του λογαριασμό. Έτσι, μπορούν εύκολα να στραφούν και εναντίον του συμφέροντος της κοινωνίας.

Το πολιτικό σύστημα της Κύπρου δεν είναι αντιπροσωπευτικό γιατί η αντιπροσώπευση προϋποθέτει την ύπαρξη εντολέα και εντολοδόχου. Η λειτουργία αυτής της σχέσης προϋποθέτει το αυτονόητο δικαίωμα του εντολέα να ελέγχει τον εντολοδόχο πολιτικό, κάτι που δεν ισχύει σήμερα. Σήμερα στην Κύπρο δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα του εντολέα ούτε στον πολίτη ούτε στην κοινωνία. Εντολέας θεωρείται το κράτος στο οποίο ανήκει ολοκληρωτικά η εξουσία. Το αποτέλεσμα είναι πως η πολιτική απορροφάται καθ΄ ολοκληρία από το κράτος και ο πολίτης και η κοινωνία δεν αναγνωρίζονται ως συνιστώσες της πολιτικής, είναι εκτός της οργάνωσης και λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και θεωρούνται ιδιώτες.

Το δικαίωμα της ψήφου, λοιπόν, δεν έχει εντολικό χαρακτήρα, αλλά μόνο νομιμοποιητικό. Ή, ο πολίτης στην Κύπρο καλείται κάθε πέντε χρόνια να εκχωρήσει το πολιτικό του δικαίωμα σε ένα άλλο πρόσωπο και ο ίδιος παραμένει χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα. Κάποιος άλλος θα αποφασίζει για τον πολίτη και , έτσι,  καθίσταται ετερόνομος. Δηλαδή πολιτικά δεν είναι ελεύθερος.

Το πολιτικό σύστημα της Κύπρου σήμερα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό, ούτε και –ακόμα περισσότερο-  δημοκρατικό. Δεν υπάρχει θεσμοθετημένος «δήμος» ως συνιστώσα του πολιτεύματος ούτε η κοινωνία μπορεί να αποφασίζει οτιδήποτε που την αφορά ως σύνολο.

Τα προ-αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα εντάσσονται στα λεγόμενα εξουσιαστικά συστήματα, όπου η πολιτική λειτουργία δεν ανήκει στην κοινωνία. Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα  στην Κύπρο είναι ένα μείγμα μοναρχικών και ολιγαρχικών στοιχείων. Τυπικά τείνει προς την μοναρχία λόγω της αυξημένης εξουσία που παρέχει σε ένα πρόσωπο, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά στην πράξη είναι ολιγαρχικό γιατί το τυπικό πολιτικό συνταγματικό σύστημα του κράτους έχει υποταχθεί στα κόμματα, ως φορείς που μονοπωλούν την κρατική εξουσία. Το ολιγαρχικό πολίτευμα σήμερα παίρνει τη μορφή της κομματοκρατίας.

Πέρα από τους μύθους που κάποιοι δημιούργησαν για εξαπάτηση του λαού, το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση  ούτε δημοκρατία. Είναι προ-αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό σύστημα – οι λίγοι αποφασίζουν ανεξέλεγκτα - και παίρνει σήμερα τη μορφή της κομματοκρατίας.

ΟΠΟΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥ ΕΚΧΩΡΕΙ ΕΝ ΛΕΥΚΩ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΤΟΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ.